De klokken van Rome
Pasen kennen we als het feest met de paaseitjes, vrij op paasmaandag en wie naar school gaat heeft 2 weken vakantie.
Wie een Christelijke achtergrond heeft, weet dat Pasen het feest is van de Verrijzenis van Christus.
In de week ervoor, de goede week, zijn er vele diensten. Want voor Jezus sterft, is er eerst het laatste avondmaal op Witte Donderdag, waarna hij verraden wordt met de Judaskus. Op Goede Vrijdag herdenken de Christenen de lijdensweg van Jezus, waar hij om 3 uur in de namiddag genadeloos sterft aan het kruis. Dan wordt het stil, heel stil. Dat gedenken we op Stille Zaterdag. In de goede week zijn er veel rituelen die plaats vinden tijdens deze diensten. Eén van die rituelen is dat op Witte Donderdag na het laatste avondmaal de kerkklokken nog een laatste keer luiden. In de volksmond zegt men dat ze vertrekken naar Rome om op Pasen terug te keren met eitjes. In de Paaswake, de avond van Stille
Zaterdag, is één van die rituelen het terugkeren van de klokken. Triomfantelijk, uitbundig en feestelijk luiden ze. De Heer is verrezen, licht in onze duisternis. Als kind dacht ik: “Joepie, ze brengen lekkere eitjes uit Rome.” Als kind tekende ik ooit de vliegende klokken met vleugels die weelderig strooien met paaseitjes.
Zo was ook Pasen 2025 in de Sint-Carolus Boromeus kerk in Antwerpen. Of toch ongeveer. Niet op Witte Donderdag, maar meerdere weken ervoor werden de klokken stil gelegd voor een groot onderhoud. De klokkenherstellers merkten op dat het tijd werd om het eeuwenoude stof uit de klokkentoren te verwijderen. En zo belandde op een vroege lentedag de vraag bij Gyva cleaning om dat stof met de nodige voorzichtigheid te verwijderen. Eerder deed de kerkfabriek al een beroep op Gyva cleaning om enkele beelden in de voorgevel schoon te maken, nadat de duiven deze nissen goed gebruikt hadden om te broeden. Gyva cleaning was geen onbekende meer.
De link met Pasen? Het werk moest voor Pasen klaar zijn, want de klokken werden in de goede week weer keurig opgehangen en in werking gesteld, zodat ze met Pasen weer feestelijk zouden kunnen luiden.
Kort voor Pasen gingen we aan de slag. Met speciale stofzuigers verwijderden we al het oude stof, verdiep per verdiep, trap voor trap. Het was belangrijk dat het stof niet zou opwaaien, want dan zou het nog heel lang zachtjes neerdwarrelen.
Op zo’n dag doen we niet alleen veel trappen, maar voelen we ons vereerd dat we in zo’n historisch gebouw mogen werken. Je wordt als het ware voor eventjes deel van het monument. Je ziet niet alleen het oude stof (steeds minder), maar de oude stenen, de trappen, de oude eiken balken. We werken in een gebouw uit de prille 17de eeuw. Zijn de materialen nog de originele? Hoe zag Antwerpen er toen uit? Ik stel me een stad voor met heel wat stenen huizen, een bruisende handelsstad. De kathedraal staat er al. En daar midden in bouwen ambachtslieden steen voor steen deze prachtige kerk, niet wetende dat wij zoveel eeuwen later daar het stof zouden verwijderen. Niet wetende dat dit gebouw zoveel eeuwen later niet alleen gelovigen verzamelt, maar ook duizenden en duizenden toeristen.
En ja, het is gelukt, 400 jaar later, op Pasen 2025, luiden de klokken triomfantelijk: “Het is Pasen, Jezus is verrezen, Alleluia.”
Marijke Beel - Gyva cleaning Antwerpen-Limburg
Pasen 2026
